BRAND PUBLISHERS

27 november 2019

De metafoor van de spiegel in het portret van John Olivieira



Fotografie: Sharon Jane

Er liggen best wat hokjes voor de hand om John Olivieira in te plaatsen – iets wat we allemaal automatisch doen met mensen die op ons pad komen – maar bijna niemand zal hem zien als de danser die hij ooit was en in zijn hart nog steeds is. Daarom vroeg hij Sharon Jane om hem voor de spiegel in een dansstudio te fotograferen. Zo kwam het portret tot stand.

Don’t judge a book by it’s cover

Eind jaren 80 en begin jaren 90 trad John Olivieira op als allround dancer in clubs. Hij is getrouwd met een danseres en hoewel hij er professioneel niets meer mee doet, is dansen nog steeds zijn passie. ‘Ik voel me nog steeds een danser; als ik in de spiegel kijk, zie ik een danser. Er zijn maar weinig mensen die dat weten; alleen de mensen die mij in die jaren kenden. Omdat ik daarna veel verschillende dingen heb gedaan waar ik veel van heb geleerd en die mij mede gevormd hebben tot wie ik nu ben, is het moeilijk voor andere mensen om mij te plaatsen. Ik dacht daarover na toen je mij vroeg om een portret met een boodschap van mezelf te laten maken door een fotograaf van mijn keuze.’

Toen John danste was de spiegel een vast onderdeel in zijn werk. Hij besloot de spiegel op de foto’s te gebruiken als metafoor voor een meerledige boodschap: ‘Ik zou het fijn vinden als mensen zichzelf en de ander goed in de spiegel aankijken en zich afvragen: waar kijk ik naar, wie is dat? Je zult dan zien dat er veel meer facetten aan ieder mens zitten dan wanneer je oppervlakkig kijkt. Don’t judge a book by it’s cover. Tegelijk is de spiegel een hint voor mensen die in machtsposities zitten en wat meer zouden mogen spiegelen. Hopelijk draagt ook het interview daaraan bij.’

De keuze voor Sharon Jane

John mocht zelf kiezen door welke fotograaf hij zich wilde laten portretteren bij het interview dat Adformatie’s Christian Manuputty en Astrid met hem deden in de serie over het gebrek aan diversiteit op de werkvloer in de Nederlandse reclame- en mediawereld. De enige voorwaarde was dat de fotograaf zelf een diverse achtergrond zou hebben.

John koos Sharon Jane omdat hij in haar werk een groot talent ziet om verhalen te vertellen. ‘Ik had nog nooit met haar gewerkt maar we hadden meteen een klik en ik had weinig woorden nodig om haar enthousiast te maken voor mijn idee. Ik vind het resultaat heel krachtig.’

De shoot

Het idee sprak Sharon Jane meteen aan en ze zijn snel aan de slag gegaan. Ze vond het mooi dat en hóe John naar zichzelf in de spiegel keek: ‘Het bracht ons allebei een mooi moment van zelfreflectie, alsof de tijd even stil stond – dat doe je niet vaak, zo lang in de spiegel kijken. John vertelde dat Sylvana Simons dit doet als dagelijks ritueel, waarbij ze tegen zichzelf zegt of bij zichzelf denkt: “Yes, I am here and all is well.”’

Het best geslaagd vindt Sharon de foto waarop John een grote lach laat zien: ‘Die legt haarscherp de positieve essentie van zijn karakter vast. Just love that.’

Het interview

Het interview heeft ze nog maar net gelezen en het kwam binnen, het emotioneerde haar. Sharon werd 30 jaar geleden geboren in Groningen en groeide op in Rotterdam. Haar beide oma’s komen uit Indonesië en haar ouders uit Suriname. ‘Mijn ouders zijn opgevoed met de boodschap: hoe “witter” je spreekt, hoe groter de kansen die je krijgt en hoe beter het met je zal gaan in het leven. Omdat mijn ouders altijd Nederlands spraken, heb ik niet goed Surinaams of Indonesisch leren spreken. Ik heb niet The Talk gekregen waarover John in zijn interview vertelt, maar mijn oma heeft me wel sterk op het hart gedrukt om heel goed mijn best te doen op school en zo hoog mogelijke cijfers te halen; want dan zou het goed met me komen. Het heeft mij wel gebracht waar ik nu ben. Ik heb altijd harder gewerkt dan anderen.’

Wat haar emotioneerde: ‘Gisteravond had ik een gesprek met mijn vader. Hij zei: het maakt niet uit hoe hard je je best doet, het gaat erom dat je gelukkig bent in wat je doet. Ik zie je al 30 jaar rennen en enorm je best doen; je mag best even stil staan en genieten van het moment. Ik moest aan mijn vaders woorden denken toen ik net het verhaal van John las: iedereen heeft zijn eigen manier om zijn weg in het leven te vinden en de hindernissen te nemen die niet voor iedereen op dezelfde manier worden opgeworpen.’