The word is out, ik vertrek bij Out in the Open. Met pijn in mijn hart. Het afgelopen jaar hebben Astrid en ik steentje voor steentje gebouwd aan het fundament van dit bedrijf. Wat zijn de juiste stenen? Hoe kom je eraan? Hebben we cement nodig? Dat was geweldig om te doen en het ging zeker niet vanzelf. Een paar van de lessen uit mijn OITO-tijd. 

door Susanne van Nierop

Het loopt altijd anders dan je denkt

We begonnen vanuit een compleet verkeerde veronderstelling. Omdat een deel van ons netwerk binnen de wereld van reclamebureaus ligt en die bureaus zeiden behoefte te hebben aan onze propositie, verwachtten we wel wat telefoontjes uit die hoek. Die kwamen niet. En ook de gesprekken die we zelf bij bureaus initieerden leidden niet tot opdrachten. Bureaus doen het liever zelf of werken met freelancers. 

Het mooie was dat mediabedrijven en merken wel belden. Bijna alle new business-gesprekken die we voerden leidden – op korte of lange termijn - tot opdrachten. Het was tijdrovend en we hadden een lange adem nodig, maar het leverde dus wel wat op. Onze propositie bleek goed en zeg maar eens nee te zeggen tegen zo’n duo ;)

Nooit highfiven voordat het contract is getekend

Na een maand of twee sleepten we een grote, langdurige internationale opdracht binnen. Hoewel het geen pitch was, was het wel onze meest overtuigende bureaupitch ever. Inwendig juichend liepen we naar de lift, alwaar op de weg naar beneden een highfiveje volgde. Maar na de toezegging bleef het angstvallig stil. Na de kerst beginnen, nee, toch het nieuwe jaar. De scale-up in kwestie bleek acute cashflowproblemen te hebben en de opdracht ging niet door. Te vroeg gejuicht dus, al konden ze ons die vertrouwensboost niet afnemen.

Samen is beter dan alleen (meestal)

Na zo’n tegenslag weet je meteen wat je echt aan elkaar hebt. Als ik even zat te mokken in een hoekje, nam Astrid de telefoon op alsof er niets aan de hand was. En als zij de volgende dag een hoe-moeten-we-de-komende-maanden-doorkomen-bui had, sleepte ik haar mee naar Hotel V om een fles wijn open te trekken en een portie bitterballen te bestellen. Samen ondernemen is daardoor leuker; je helpt elkaar, vult elkaar aan en – zeker in ons geval - scherpt elkaar. En je voelt je verantwoordelijk voor de ander. Dat is goed en logisch, maar het maakte het ook zwaarder dan toen ik in mijn eentje freelancete.

Honesty is everything

En dat zei ik dan ook. Van de eerste tot de laatste dag zijn we supereerlijk tegen elkaar geweest. Over alles. Het leidde tot verhitte gesprekken. Als journalisten met een duidelijke mening zijn we natuurlijk niet anders gewend dan te discussiëren. Over de inhoud, over het al dan niet aannemen van opdrachten, over de toekomst. Ik ben ervan overtuigd dat het ons beter heeft gemaakt, als bedrijf en als individuen.

Toen ik werd gepolst door Adfo Groep was Astrid de eerste die ik het vertelde. Ik heb er goed over nagedacht, uiteraard. Toen ze later vroeg of het niet ging kriebelen heb ik dat óók direct toegegeven. Het gesprek dat ik daadwerkelijk zou vertrekken was moeilijk. Maar omdat onze dromen, issues en twijfels altijd op tafel hebben gelegen, kon ze de stap wel begrijpen. Zelf is ze ook ooit vertrokken en teruggekeerd naar Adformatie, net als de nieuwe Out in the Open-partner Allard Frederiks trouwens. Ik verlaat uiteindelijk een nieuwe liefde voor een oude liefde.

De timing is natuurlijk belazerd. Het gaat namelijk heel goed met Out in the Open. Ik ben blij dat ik daar een steentje aan heb bijgedragen en ik had me geen betere opvolger kunnen wensen. Ik hoop dat ik de geschiedenis inga als de Ronald Wayne* van de lage landen, want dat betekent dat Out in the Open een mega-succes wordt en ik iets gaafs ga doen waar ik heel goed in ben.

*De co-founder van Apple die zijn aandelen na korte tijd voor 800 dollar verkocht aan partners Steve Jobs en Steve Wozniak om weer als engineer aan de slag te gaan. 

Comment