‘Je bent een jaar partner in het bedrijf. Mooi moment om out in the open je ervaringen te delen. Durf je dat?’ 

Goed idee, Astrid. Laat ik met de billen bloot gaan. In september 2017 werd ik compagnon in Out in the Open. Mooie, toepasselijke naam vond ik dat. (Ook al zeggen mensen geregeld: ‘Net als dat festival, toch?’ Niet helemaal, maar het Out in the Open Festival gaat er zeker komen.)

door Allard Frederiks

Out in the Open ontwikkelt ‘prikkelende journalistieke formats voor organisaties die “out in the open” willen gaan’. Als we dat voor klanten doen, kunnen we zelf niet achterblijven. 

Practice what you preach.

Best moeilijk vind ik dat. Schaamteloze zelfpromotie is er al voldoende in dit vak. En het is een dunne lijn tussen koketteren en open zijn. Je bent trots op wat je maakt, op de klanten die voor je kiezen. Maar het ontaardt al snel in: kijk nou eens wat we hebben geknutseld. Zoals vroeger, op je fietsje: Kijk mama, zonder handen!

Voetsporen in… voetsporen

Maar goed, hoe kwam ik ruim een jaar geleden bij Out in the Open terecht? Ik trad in de voetsporen van Susanne van Nierop, die de kans kreeg om hoofdredacteur te worden van Adformatie. Daarmee trad Susanne dan weer in de voetsporen van compagnon Astrid Prummel, die eerder de redactionele leiding had bij de vaktitel. Volgt u het nog? Over haar ervaringen bij Out in the Open schreef Susanne een afscheidsblog.

Ik was 5,5 jaar eigen baas toen Astrid me benaderde: ‘We moeten eens praten.’ Die 5,5 jaar waren voorbijgevlogen. In die tijd had ik verschillende keren met mensen gesproken en gebrainstormd over samenwerking, hebben we een poging gedaan om een contentplatform op te zetten, en zocht ik naar manieren om het alleen-is-ook-maar-alleen anders in te vullen.

Ondernemen is ook een vak

Zelfstandig. Lekker met jezelf vergaderen. Geen actiepunten, geen to do’s, geen takenlijsten. Het is de valkuil van menig zzp’er. Die opdrachten goed afronden, dat is geen probleem. Daar word je voor ingehuurd. Dat is je vak. Maar ondernemen is ook een vak.

Aansluiting bij Out in the Open. Niets had daarvoor zo logisch geklonken als dat.

Alleen ga je sneller, samen kom je verder, sprak iemand toen ik een jaar geleden uitlegde dat ik de stap had genomen van zelfstandige naar compagnon in een bedrijf. Dat gezegde klopt. Als partners beslis je samen. Dat kost meer tijd. Maar het houdt je ook scherp. Gewoon even aan elkaar vragen: wat vind jij?

Zoals: we doen best veel mooie dingen. Moeten we daarmee niet meer naar buiten treden?

Iets met de kinderen van de schoenmaker en de kraan bij de loodgieter

Dat fenomeen – alle tijd besteden aan je klanten maar je kennis en kunde niet op jezelf toepassen – is ook bij ons aan de hand. Onze website, onze socialmediakanalen; ze krijgen niet de aandacht die ze verdienen.

Terwijl er toch genoeg te melden valt:

Toen ik bij Out in the Open binnenkwam, lag er net de opdracht om een bookazine te ontwikkelen voor de Vea, voor het eeuwfeest van de vereniging van toonaangevende communicatie-adviesbureaus. Astrid had in no-time al een format bedacht, met namen en rugnummers. We maakten ook een boek over het 25-jarige Roorda Reclamebureau. En een online magazine, over verleden, heden en toekomst van het communicatievak, voor het 10-jarige Herman Rutgers. Tot zover de categorie jubilea.

We hielpen de gemeente Diemen met het verbeelden en verwoorden van hun kijk op de regels en de rek, in het Rekmanifest. En we maakten een video waarin medewerkers van de gemeente open en authentiek vertellen over wat nieuwe collega’s in Diemen kunnen verwachten. We schrijven artikelen voor Fox Sports Zakelijk, en webcopy voor Schoonenberg. En we helpen scale-up Plek om zichzelf nog beter op de kaart te zetten als betrouwbare, veilige en laagdrempelige aanbieder van sociaal intranet en communityplatforms.

We ontwikkelden en produceerden voor de Persgroep een magazine voor hun zakelijke relaties, Aandacht. De Persgroep gooit het nu over een andere boeg, wat betekent dat het magazine na 5 edities stopt. We brainstormen samen over nieuwe ideeën en daar komt ongetwijfeld weer iets moois uit. 

Mijn klanten van het eerste uur, van vakpublicatie PromZ tot ING (van Particulier, tot Zakelijk, tot Private Banking) zijn ons ook onder de vlag van Out in the Open trouw gebleven. En we werken aan een mooie opdracht voor Talpa Radio.

Het is een greep, in vogelvlucht, uit het werk dat we in ruim een jaar hebben mogen maken. Veel van wat we doen blijft trouwens ‘onder de radar’. Omdat we als ghost writer optreden, bijvoorbeeld.

Zo. Toch wat schaamteloze zelfpromotie. Ter compensatie: er was ook een opdracht die we niet naar tevredenheid konden afronden en die we misschien niet eens hadden moeten aannemen. De communicatie verliep stroef. Deze klant en wij; we konden het niet met elkaar eens worden. En we besloten dat het beter was om de samenwerking te stoppen. Wat leerde dit mij: dat het belangrijk is om in de briefingfase nog scherper te zijn op de vraag: wat wil de klant nou écht? En is wat hij zegt ook wat hij wil? En staan wij daar ook achter? Alleen dán kom je tot het beste resultaat.

We doen het samen

Er is volgens ons groeiende vraag naar een journalistieke kijk op merken. Goed nieuws voor Out in the Open. Hoe gaan we daarmee om? Expertise die niet de onze is, vinden we in ons netwerk. Zoals bij de grafisch ontwerpers van Studio Pot & Van der Velden en de beeldmakers van Artbox. En bij fotografen, zoals Sabine van WechemMalou van Breevoort en Manon van der Zwaal.

Wat ik vooral leerde van mijn eerste jaar ondernemen met Out in the Open, is iets wat ik ook vaak terughoor als ik andere ondernemers interview: focus, focus en nog eens focus. Als jong bedrijf wil je zoveel mogelijk aanpakken. We kunnen veel en we doen veel. Maar we leren ook steeds beter om onze grenzen te bepalen. Zodat we nóg beter kunnen focussen op waar we goed in zijn en waar ons hart ligt: journalistiek voor merken.

Comment