Izar

Sinds gisteren ligt Izar in de boekwinkel. ‘Het aangrijpende ivf-verhaal van een man die zichzelf nooit als vader zag’ is de blurb op de autobiografische debuutroman van freelance copywriter Carlo Groot. 

De achterflap vat het boek samen:

‘Carlo zag zichzelf nooit als vader. Maar als hij zijn vriendin Lisette steeds ongelukkiger ziet worden door haar niet vervulde kinderwens, gaat hij schoorvoetend overstag. Het resultaat blijft echter uit. Lisette stelt voor om hulp te zoeken. Zo komen ze terecht in een mallemolen van medische onderzoeken, hormoonbehandelingen en ivf-pogingen. De volgende stap lijkt steeds klein, maar ondertussen draait hun hele leven om het krijgen van een kind. Na een miskraam, een doodgeboren dochtertje en een afgebroken zwangerschap besluiten ze nog één laatste poging te wagen.’

Out in the Open was benieuwd: hoe is het om zo’n boek te schrijven naast je werk?

Freelancen

Izar bestrijkt de jaren 2000 tot 2009. In 2000 werkte Carlo bij een internationaal reclamebureau, daarna bij een pas opgericht fusiebureau. Bij dat laatste bureau zat hij op ‘het donkerste punt’ van de ivf-geschiedenis. ‘Het was tijdens de fusie nogal een apenrots, omdat allerlei verhoudingen gevonden moesten worden. Ik kon dat er met alle privéstress niet bij hebben, dus besloot te vertrekken.’ Hij sloot zich aan bij The Freeforce om te gaan freelancen.

Dat hij is gaan freelancen, heeft hem de ruimte gegeven om Izar te schrijven, zegt Carlo terugkijkend. ‘Naast een fulltime baan was het lastig geweest. Ik heb me bijvoorbeeld een paar keer een week opgesloten in een hutje op de hei om weer een flinke stap te maken met het boek. Dat kan met freelancen nu eenmaal wat makkelijker.’

‘Doordat ik behoorlijk wat tijd voor het schrijven heb genomen is het denk ik een beter boek geworden. Als ik het te snel na alle ervaringen had geschreven, waren de emoties nog veel te rauw geweest. Het was dan niet gelukt om er genoeg luchtigheid en humor in te brengen, om het minder zwaar te maken.’

Het bureauleven

In Izar staan hilarische beschrijvingen van het bureauleven. Zoals deze:

Een groot internationaal reclamebureau. Het soort bureau waar op vrijdagmiddag de coke rondgaat, waar je in bezemkasten nog weleens een volgeschoten condoom tegenkomt en waar de creatief directeur meestal rond tien uur ’s avonds halfdronken in zijn Porsche stapt om naar huis te gaan. Een bedrijf, kortom, met een zekere grootheidswaan. En een bedrijf waar door het instorten van de economie de helft van het personeel moet verdwijnen.

Geestig en ook zeer herkenbaar is het hoofdstuk over ‘reviewen’ bij reclamebureaus.

Carlo was aanvankelijk niet echt op zoek naar een uitgever. ‘Ik had het idee om zelf 100 boeken te laten drukken. Tot ik twee jaar geleden Neeltje Smitskamp van literair agentschap Marianne Schönbach ontmoette, die erg enthousiast was en zes geïnteresseerde uitgevers wist te vinden.’ In 2016 tekende hij bij uitgeverij Podium.

Schrijven als een copywriter

Het moeilijkst aan het schrijven van zijn eerste roman was het begin. ‘Ik schreef echt als een copywriter. Toen ik de eerste 50 pagina’s teruglas, was het echt verschrikkelijk: in elke zin probeerde ik een grapje te maken, het stond bol van de dubbelzinnigheden, heel vermoeiend. Ik ben helemaal opnieuw begonnen. Het schrijven van een boek gaat veel meer over het maken van een punt in een hoofdstuk en over wat je tussen de regels leest. Ik denk dat je aan Izar nog wel kunt zien dat ik het vak in de reclame geleerd heb, maar ik heb het aantal woordgrapjes behoorlijk ingeperkt.’

Twee jaar geleden was de eerste versie klaar en ongeveer twee keer zo dik als het boek nu is. ‘De invloed van een redacteur op een boek is heel groot, daar was ik me niet van bewust. Mijn redacteur Willemijn Lindhout zei dat het niet vaak voorkomt dat een boek al zo ver af is als ze het voor het eerst te lezen krijgt, maar we hebben toch nog een aantal behoorlijke redactierondes gehad. Het mooie vind ik dat ze mij alles zelf liet besluiten, maar dat ik toch 9 van de 10 suggesties heb overgenomen die zij deed.’

Smaakt het naar meer? ‘Ik heb wel wat ideeën maar ze zijn nog niet vastomlijnd. Ik had nooit gedacht dat ik een boek zou kunnen schrijven en ik hoop dat het nu gelukt is. Als Izar een complete flop wordt, dan weet ik het zo net nog niet.’

‘Lisette’, de ex-vrouw van Carlo, vindt het in elk geval een mooi boek. ‘Ze vindt dat het recht doet aan wat we hebben meegemaakt en aan het kindje dat ze nooit heeft kunnen zien opgroeien.’

Izar betekent ‘ster’ in het Baskisch en het is een klein sterrenstelsel. Carlo: ‘Ik vond het mooi wat A.F.Th. van der Heijden zei toen de film Tonio uitkwam: zijn zoon werd weer even aan de vergetelheid ontrukt, zoiets zei hij. Zo voel ik het ook. Mijn kindje is bij 26 weken zwangerschap doodgeboren. Voor iedereen elders ging en gaat het leven door, terwijl mijn kindje langzaam maar zeker naar de achtergrond verdwijnt. Dat ze nu weer even aandacht krijgt is mooi.’

Comment